Wprowadzenie ruchomego rozkładu czasu pracy

Ruchomy czas pracy, a tak naprawdę ruchomy rozkład czasu pracy nabierają znaczenia w dynamicznym rozwoju przedsiębiorstw, albowiem w sposób elastyczny można kształtować czas pracy pracowników, ba nawet oni sami mogą mieć realny wpływ na ten aspekt pracy. Bardzo często ruchomy czas pracy jest traktowany jako system czasu pracy. Jest to błąd, ponieważ jest to rozkład czasu pracy zmieniający konkretny, wprowadzony u danego pracodawcy system czasu pracy. A więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby ruchomy czas pracy wprowadzić do systemu podstawowego, równoważnego (z przedłużoną normą dobową do 12 h, 16 h lub 24 h), skróconego tygodnia czasu pracy, pracy weekendowej, przerywanego czy pracy ciągłej. Oczywiście to w głównej mierze będzie zależało od rodzaju pracy, a także innych czynników które mogą mieć wpływ na wprowadzenie tego rozkładu, np. jak założenia technologiczne pracy lub zapewnienie ciagłości obsługi.

Ruchomy czas pracy

Zatem jak wprowadzić ruchomy czas pracy? Problematykę ruchomego czasu pracy reguluje art. 140 (1) kodeksu pracy. Przepis ten reguluje dwie odmiany ruchomego czasu pracy. Zgodnie z paragrafem 1 rozkład czasu pracy może przewidywać różne godziny rozpoczynania pracy w dniach, które zgodnie z tym rozkładem są dla pracowników dniami pracy.

Ten typ ruchomego czasu pracy z natury przepisu zakłada, że rozkład czasu pracy jest już z góry ustalony, pracownik nie ma tutaj swobody w godzinie rozpoczęcia świadczenia pracy, albowiem ta godzina jest mu już narzucona. Jednak rozkład sam w sobie będzie nierównomierny.

Przykład:

Pracownik zatrudniony jest w systemie podstawym czasu pracy z ruchomym czasem pracy w typie drugim, w pełnym wymiarze czasu pracy. Jego rozkład czasu p[racy wyglada następująco: poniedziałek 8-16, wtorek, 10-18, środa 7-15, czwartek 11-19, piątek 7:30-15:30.

Drugi typ ruchomego czasu pracy został opisany w art. 140 (1) § 2 kp. Zgodnie z tym przepisem rozkład czasu pracy może przewidywać przedział czasu, w którym pracownik decyduje o godzinie rozpoczęcia pracy w dniu, który zgodnie z tym rozkładem jest dla pracownika dniem pracy.

Pracodawca w przepisach wewnątrzzakładowych reguluje przedział czasu, w trakcie którego pracownik zobowiązany jest przybyć do pracy i rozpocząć jej świadczenie. Od tej konkretnej godziny rozpocznie się liczenie się jego dobowego wymiaru czasu pracy w konkretnej dobie pracowniczej.

Przykład:

1. Pracownik zatrudniony w podstawowym systemie czasu pracy  z ruchomym rozkładem czasu pracy w wymiarze etatu 1/2. Przedział czasowy w jakim zobowiązany jest do rozpoczęcia pracy to godziny 8-10. Pracownik w poniedziałek ma przepracować 5 godzin. Pracę rozpoczyna o godzinie 8:30, a więc zakończy ją o godzinie 13:30.
2. Pracownik zatrudniony w równoważnym systemie czasu pracy z przedłużoną normą dobową do 12 godzin  z ruchomym rozkładem czasu pracy w wymiarze pełnego etatu. Przedział czasowy w jakim zobowiązany jest do rozpoczęcia pracy to godziny 7-9. Pracownik we wtorek ma przepracować 12 godzin. Pracę rozpoczyna o godzinie 7:45, a więc zakończy ją o godzinie 19:45.

Ruchomy czas pracy a doba pracownicza i odpoczynki

Wprowadzenie ruchomego czasu pracy

Zgodnie z art. 150 § 1 kp ruchomy rozkład czasu pracy ustala się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy. Ruchome rozkłady czasu pracy ustala się: